Het is 18u20 en ik stap de pizzeria binnen, met papier en maaltijdcheques in de hand. De persoon achter de ‘pizzabar’ kijkt naar mij, en ik vraag in het Frans (ja, Nederlands moet je daar niet proberen) en ik vraag: ‘un pizza montanara et un pizza parmigiani’. Nog voor ik kan zeggen dat er geen spek op de montanara moet, zegt die pizzabakker heel kort en droog: ‘attend, attend, j’ai encore trois commandes’. Tegen zijn goesting pakt hij een kladpapier en hij schrijft mijn bestelling op. Opnieuw heel cru: ‘ce sera prêt à 19h30′. Ik kijk op mijn horloge, en ik kan het niet goed geloven. Ik herhaal ‘à 19h30?’ Pizzaman/idioot: ‘Oui!’. In mezelf denk ik al: ‘WTF? Een uur wachten voor ne pizza? En hij heeft amper 3 bestellingen?’. Uit beleefdheid zeg ik, ‘je vais le demander à mes amis’. Ik ben niet teruggekeerd.

Een uur wachten voor twee pizza’s is al veel te lang. Je prijst je pizza’s aan 6 euro’s, dan weet je dat dat succes kan hebben: bereid je er dan ook op voor. Wat ik allemaal gezien heb in die twee minuten dat ik binnen stond. Het restaurant was leeg. De pizzabar was nog helemaal proper, geen snuifje bloem op de marmeren plaat te zien. Er waren er duidelijk nog geen pizza’s klaargemaakt.  Alle bakjes met ingrediënten waren dicht (en misschien ook leeg). Ander personeel buiten de pizzabakker was er niet te zien. Iets wat ik wel gezien heb: het lang bakkes van de pizzabakker.

Oké, er lagen 3 kladpapiertjes met bestellingen op. Er stond niet veel opgeschreven. Punt 2: een echte pizzabakker zou de pizza’s al uitrollen en er de ingrediënten opleggen. Niets van dat alles. De pizzabakker stond daar gewoon, achteloos voor zich uit te kijken.

Ik herhaal dus: een uur wachten op een pizza? 60 minuten? Zooooot! Ter illustratie: een populair Chinees restaurant: je belt en 20 minuten later staat je bestelling gloeiend heet klaar! Kebab: op 15 minuten ben je buiten! En bij ons frituur al van ‘t zelfde. En dat zijn allemaal drukbezette restaurants, terwijl de ‘Via Vai’ gewoon leeg was.

Ik ben in de auto gestapt, en we zijn naar ‘Al Peperoni‘ gegaan, de pizzeria een straat verder waar we normaal altijd gaan. Ik heb het gechronometreerd: 14 minuten! Ik vertelde over ‘Via Vai’, en de barman verzekerde me dat ik niet de eerste ben die zoiets vertelt. We hebben de overheerlijke pizza’s thuis opgegeten. Het is nu 19u33, dus normaal gezien zou ik pas nu met mijn pizza’s van Via Vai zijn thuisgekomen.

Wat ik kan vertellen over ‘Al Peperoni’: vlotte en vriendelijke service, goed geprijsd, drukbezet restaurant voor pizza en pasta, lekker zelfgebakken brood,… Je krijgt er zelfs een spaarkaart: 10 pizza’s kopen en de 11e gratis, met een fles wijn erbovenop. Dat is nog eens een restaurant. Over de pizza zelf: rijkelijk belegd, krokante korst, heerlijke tomatensaus, verse ingrediënten (de ajuin werd voor mijn neus gesneden),… En als je op voorhand belt, sta je op 5 minuten buiten.

Na de onvriendelijkheid en barslechte service in ‘Via Vai’ zullen mij daar zo snel niet meer zien. Ik blijf trouw aan ‘Al Peperoni’, vijfsterrenpizzeria.

Al Peperoni
Steenweg op Brussel 147
1780 Wemmel
02 460 75 20

But this morning everything became clear. Crookers have become the victim of fraud according to statement released on the crookers.net. Three years ago they made a remix for the American singer, MC, DJ, yeah whatever, for her track ‘Lollipop’. Crookers were happy with the result and but it got turned down. Crookers never got paid for their work and the remix never came up again.

Until now! A couple of days ago, a new track was uploaded to the official Princess Superstar page on rcrdlbl.com. And it wasn’t a new track, it was the Crookers-remix from three years ago. Princess ‘Pooperstar’ Superstar decided to release the track anyway, after turning it down in the first place. Just like that. No consultation with Crookers and their management, no compensation, no nothing.

When the track got turned down three years ago (what were they thinking?) Crookers re-edited those beats into a new track: Sveglia. And the track became a huge hit. I think some people in Princess Superstar’s entourage were very pissed. They turned down a track that could have made her a real star.

To release the track now, when Crookers are at the top of their game, headlining the coolest parties, is just opportunistic, hypocrite, false and fraudulous. Princess Superstar uses Crookers in an ugly way. Crookers invested time, talent and effort in the track and they never got anything back. Except for now, when they got stabbed in the back.

I’m not an expert in copyright laws, but I’m pretty sure this is an infringement of those laws. Okay, they mentioned the name, but there was no consent on releasing the track. Crookers found out the way I found out: when it was available as a free download online. The whole operation is misleading and I hope Princess Superstar gets what she deserves. But I really, really hope that Crookers get what they deserve: recognition, compensation, apologies,…

Princess Superstar is releasing a new album late 2010. Hey, what a coincidence… And what a huge promotion. Releasing a remix from the world’s hippest DJ’s a couple of months in advance. Or maybe Princess Superstar needs some gigs, as there is one (!) listed on her MySpace.

Crookers themselves think of the ‘incident’ as unfair and disrespectful. ‘We would like to express our utmost disappointment about this operation. These shifting attitudes bewilder us’, thus Crookers.

But it isn’t the first time Princess Superstar would use a famous DJ to score a ‘real’ hit. In 2007 Perfect (Exceeder) was released, a mash-up with the vocals of Princess and the beats of Mason. But that collaboration was official, there was an agreement and both parties earned a lot, as the track was an instant hit in Europe.

Dear Bot and Phra, don’t let this ‘artist’ take advantage of you! Keep hanging in there and do what you’re best at: making awesome and original music that makes a crowd go wild!

‘ The Middle’ van Jimmy Eat World was voor mij wat het ongetwijfeld was voor vele tieners. Een steun, een toeverlaat, een fuck you naar de buitenwereld. Iets wat je luidop meezong als het even niet meer ging, als je besefte dat je helemaal niet in make-up geïnteresseerd was en al helemaal niet in Justin Timberlake. Als je de ene taak na de andere moest maken en je ouders, volgens jezelf, constant op je kap zaten. Of gewoon als je overstuur bent en iemand heel hard wil slaan!

En hoeveel mensen dachten er niet: dat wordt later een tattoo? Ik denk dat nog altijd. Want de tekst is nog altijd de waarheid, en misschien had ik zonder die tekst niet gestaan waar ik nu sta.

Voor een zeer filofische uitleg over de video, check de comments op YouTube!

Hey, don't write yourself off yet
It's only in your head you feel left out
And looked down on.
Just try your best,
Try everything you can.
And don't you worry what they tell themselves
When you're away. 

It just takes some time
Little girl, you're in the middle of the ride.
Everything, everything will be just fine,
Everything, everything will be alright, alright. 

Hey, you know they're all the same.
You know you're doing better on your own,
So don't buy in.
Live right now and
Just be yourself.
It doesn't matter if it's good enough
For someone else. 

It just takes some time
Little girl, you're in the middle of the ride.
Everything, everything will be just fine,
Everything, everything will be alright, alright. 

Hey, don't write yourself off yet,
It's only in your head you feel left out
And looked down on.
Just do your best,
Do everything you can.
And don't you worry what their bitter hearts
Are gonna say. 

It just takes some time,
Little girl, you're in the middle of the ride.
Everything, everything will be just fine,
Everything, everything will be alright,alright.

Eindelijk is Eurosong weer voorbij. Voor een klein jaar zijn we weer verlost van die wedstrijd / klucht. Elk jaar bezorgt het Eurovisiesongfestival mij maagzuuroprispingen. Zo’n show rond een liedjeswedstrijd, ik vind dat overdreven. Je zou bijna beginnen denken dat er een regering moet vallen om meer media-aandacht te krijgen.

Waarom nemen we eigenlijk nog deel? Onbegrijpelijk! En wat er ook gebeurt: het is nooit goed. Geraken we niet in de finale, dan zijn er problemen met de selectie of met de toekenning van de punten. Geraken we wel in de finale, dan gebeurt het volgende. Alle media worden gek, want opeens denken de bookmakers (en dat denken alle bookmakers elk jaar) dat we gaan winnen of ‘we maken zeker kans’.

Maar beste lezers, stel je nu eens voor dat we zouden winnen. Je zou wat meemaken. Eerst zou iedereen enthousiast zijn en zeggen dat Tom Dice dat goed gedaan heeft. Maar binnen een jaar zouden wij dan zo’n groot spektakel op poten moeten zetten. Probleem 1: locatie: doen we het in Vlaanderen of in Wallonië, of nemen we Brussel misschien?. Probleem 1bis: In welke zaal? De Heizel zoals met Sandra Kim? Niet echt een toplocatie als je het mij vraagt. Sportpaleis in Antwerpen, voor mij is dat goed, maar voor de Walen waarschijnlijk niet. Omgekeerd zouden de Vlamingen fulmineren als dat event zou doorgaan in, laat ons zeggen, Luik.

Maar het belangrijkste probleem is waarschijnlijk het geld. De VRT moet nu al miljoenen besparen, dus van waar zouden ze het geld halen. En betaalt de RTBF mee? Het is een Belgische organisatie, maar wel een Vlaamse winnaar. En wie zou presenteren? Eerlijk verdelen? Volgens zou dat allemaal zo vlot nog niet gaan. Er zijn zoveel vragen die zich stellen bij een mogelijk winst. En daar mogen we onze tijd echt niet aan verspillen. Er zijn dringender zaken te doen.

Conclusie: het is veel beter als we niet winnen. We besparen enorm veel geld (oké, we komen misschien iets minder in de aandacht), het blijft rustig, we verliezen geen tijd,…

Ze zeggen altijd: ‘deelnemen is belangrijker dan winnen’, maar ik zou dat graag wijzigen: ‘deelnemen is gemakkelijker dan winnen, want anders moet je de volgende editie zelf organiseren en betalen.’

De winnaars van de voorbije tien jaar:

2010: Duitsland

2009: Noorwegen

2008: Rusland

2007: Servië

2006: Finland

2005: Griekenland

2004: Oekraïne

2003: Turkije

2002: Letland

2001: Estland

2000: Denemarken

En nog een paar filmpjes:

Een filmpje, gemaakt voor waaris.eu.

UPDATE!

Publieksprijs: 13e plaats

Juryprijs: 11e plaats

Op meer dan 50 deelnemers vind ik dit zeker niet slecht!

Toch had TOTZ ook zijn goede periodes. Mijn kinderjaren werden gekleurd door de vele internationale optredens die het TV scherm kleurden. Ik ben een liefhebber van 90′s muziek, wat ook veel (te veel volgens sommigen) aan bod kwam in TOTZ.

En we beginnen met de beste: moest je nu zo’n single uitbrengen, je zou wat meemaken. Tienduizend fatwa’s ineens! Goed naar de tekst luisteren!

Het onvergetelijke Plaza met ‘Yo Yo’. ‘Het begon 10 jaar geleden…’

Je kan zeggen wat je wil, maar in de styling hadden ze tijd gestoken!

De opvallend hoge flatgebouwen in de wijk Droixhe worden tegen de vlakte gegooid. Hoewel Droixhe door zijn criminaliteit en hoge werkloosheidscijfers een negatief imago heeft, probeert de wijkraad toch te streven naar een betere toekomst.

Als een Luikenaar de naam Droixhe hoort, denkt hij meteen aan de vijf hoge flatgebouwen. Deze blokken worden binnenkort
allemaal afgebroken en daar zijn niet alle inwoners van de wijk even blij mee. Het zijn de oudste torens die eerst worden
afgebroken. De eerste toren, waarvan de afbraak begon op 5 oktober, ligt al gedeeltelijk tegen de oppervlakte.

Droixhe is een wijk gelegen op het grondgebied van Bressoux, een deelgemeente van Luik en bevindt zich ten noorden van het rechtse deel van de Maas. De wijk ligt er verlaten bij, hoewel heel wat mensen zich jaren geleden in de toen ‘beloftevolle’ wijk zijn komen vestigen. “Ik woon al 40 jaar in Droixhe. Niet in de hoge appartementsblokken, maar in de kleine arbeidershuisjes hier wat verder”, vertelt buurtbewoner Jean-Pierre

De opvallend hoge flatgebouwen in de wijk Droixhe worden tegen de vlakte gegooid. Hoewel Droixhe door zijn criminaliteit en hoge werkloosheidscijfers een negatief imago heeft, probeert de wijkraad toch te streven naar een betere toekomst. Bajot. “Verhuizen doe ik niet, maar de blokken mogen ze stilaan eens gaan afbreken. Op de vrijgekomen plaats kunnen ze nieuwe sociale woningen bouwen,
want de huidige blokken bevinden zich echt wel in een erbarmelijke staat. Een geluk dat er niemand meer woont”, aldus Bajot.

Sociale initiatieven
Droixhe mag dan wel verlaten lijken, toch zijn er nog personen die zich volop inzetten voor de wijk. De mensen van ‘Conseil
de quartier de Bressoux Droixhe’, de wijkraad van Bressoux en Droixhe bijvoorbeeld. Zij beheren ook een blog over het wel en wee in de wijk. Deze blog bevat mooie foto’s, nieuws over de inwoners, toekomstige wegenwerken en meer. Naast de blog is er ook nog het culturele comité ’Espace Georges Truffaut’. Dit comité, genoemd naar de socialistische politicus en journalist Georges Truffaut, beheert ook een feestzaal. Daar vinden tegen een klein prijsje regelmatig concerten, theatervoorstellingen en workshops plaats voor Luikenaars. Ook FOREM, de Waalse tegenhanger van VDAB, is actief in Droixhe. Er lopen verschillende projecten om de hoge werkloosheidscijfers
tegen te gaan.

Criminaliteit
De uitbaatster van een bakkerszaak bevestigt de hoge werkloosheid en criminaliteit
in de wijk. “Droixhe heeft verschillende problemen, van armoede tot druggebruik en geluidsoverlast. Er zijn jeugd-bendes actief die auto’s openbreken en mensen overvallen”, vertelt de vrouw.
“Hier in de bakkerij is zelfs al drie keer ingebroken. Ik baat ze nu uit sinds 1990, maar wonen doe ik hier al lang niet meer. Zelf ben ik te oud, maar moest ik jonger zijn dan opende ik een bakkerij in een ander deel van Luik. Vroeger was dit hier meer een residentiële wijk en kijk wat het nu is. De hoge blokken zijn ze twaalf jaar geleden beginnen ontruimen. Nu pas beginnen ze aan de afbraak.
Waarom? Ik weet het niet. Ik heb Droixhe zien evolueren, maar niet op een goede manier.
Dégradation, dat is het enige wat ik kan zeggen.”

Cindy Moreau, voor PGO 4, Erasmushogeschool Brussel, in samenwerking met Lore Verstraeten.

Erasmix magazine. Binnenkort verkrijgbaar op Campus Dansaert.

Ik herinner het me nog levendig. Als kind ging ik samen met mijn ouders naar het winkeltje van ‘Dikke Moustache’. Een typisch kruidenierswinkeltje, zoals je er in de jaren ‘90 wel meer had. Een koeltoog met charcuterie, rekken vol met dozen en blikken en een groot aanbod aan verse groenten en fruit. Jarenlang was Marcel samen met zijn vrouw Jeanine het luisterend oor van Wemmel. Wist ik toen veel dat Marcel Van Langenhove de beste scheidsrechter was die we ooit hadden?

Want dat is hij. Jarenlang was hij het toonbeeld van de Belgische scheidsrechterswereld.
Samen met zijn vaste partner, zijn snor, reisde hij de wereld af om matchen te fluiten. Ondanks zijn buitenlandse capriolen bleef hij altijd ‘de man van bij ons’. Marcel Van Langenhove heeft zijn kenmerkende
snor jaren geleden afgeschoren. Zijn winkel heeft hij gesloten.
Hij is dan maar burgemeester van Wemmel geworden.

Hoe startte je carrière als scheidsrechter?
Tot mijn zeventien jaar heb ik gevoetbald.
Daarna ben ik scheidsrechter geworden. Om scheidsrechter te worden
moesten we eerst vier cursussen volgen, over de reglementen. Na die cursussen ben ik geslaagd voor het examen. Je begint met wedstrijden van de jeugd. Na 2 à 3 jaar kom je in provinciale klasse terecht. Ik ben begonnen in 1961 en pas in 1968 ben ik naar hogere afdelingen
verhuist. In 1974 heb ik mijn eerste wedstrijd gefloten in eerste nationale. Dat was Waregem tegen Berchem Sport. In 1976 ben ik scheidsrechter geworden
in internationale wedstrijden.

HOOGTEPUNTEN?
Wat is het hoogtepunt uit je carrière?
Ik was één van de twaalf scheidsrechters op het wereld-
kampioenschap in 1990 in Italië. Dat
waren zeer prestigieuze wedstrijden.
Zijn er ook dieptepunten geweest?
Als je in je carrière zoveel wedstrijden fluit, heb je altijd wel eens een wedstrijd
waar iets verkeerd gaat. Ik heb in de halve finale van de European Champions Cup de match Benfica Lissabon tegen Marseille gefloten. Die wedstrijd heeft veel stof doen opwaaien
omdat Benfica-speler Vata een beslissend doelpunt had gemaakt met de hand. Zelf had ik dat niet gezien en ik heb toen die goal goedgekeurd.
Van 1983 tot 1991 bent u acht keer op rij verkozen
tot scheidsrechter van het jaar. Tot nu toe heeft niemand dat record geëvenaard. Wat doet dat met een mens?
Als je het acht keer na mekaar wint, dat is niet min. Je ziet het resultaat nu, zelfs onze topper Frank De Bleeckere die heeft het toch maar vier keer na mekaar gewonnen. Maar 8 keer opeenvolgend, dan zullen ze toch nog hard moeten werken. Ik heb altijd met een grote voorsprong gewonnen. Ik werd geaccepteerd en geapprecieerd
door iedereen, zowel langs Nederlandstalige en Franstalige kant. Dat is wel belangrijk, het zijn tenslotte de mensen met wie je werkt.
Is er een verschil tussen fluiten op nationaal of internationaal vlak?
Ik zou dat zo niet noemen. Het was heel aangenaam een match te fluiten tussen
een Engelse en een Duitse ploeg. Die ploegen waren fysiek enorm sterk. Die speelden om te voetballen.
Wanneer nam je afscheid van het scheidsrechter
zijn op topniveau?
Dat was in 1991. Het was een verplicht afscheid want er was een ouderdomsgrens van 47 jaar. Ik moest dus wel stoppen. Op het ogenblik dat ik stopte, was ik wel tevreden. Er is een punt van verzadiging, waarop je zegt, nu is het toch genoeg geweest. Je moet ook denken aan de jeugd, je moet hen ook een kans geven.

EN DAARNA?
Ben je daarna in een zwart gat gevallen?
Neen, niet echt. Ik ben dan in de scheidsrechterscommissie gestapt en controleur geworden. Nu doe ik nog de opvang van de scheidsrechters bij de thuiswedstrijden van Anderlecht.
Ik ben ook burgemeester van Wemmel, dat is een voltijdse job.
Wat zijn de verschillen tussen de scheidsrechters
van vroeger en nu?
Eigenlijk zijn er niet veel verschillen.
De huidige scheidsrechters
hebben
wel een nadeel:
al die camera’s langs de
kant van het veld. Bij ons waren er ook al camera’s maar nu is het aantal camera’s bijna verdubbeld. Ik ben voorstander van de regel: evenveel camera’s als scheidsrechtersogen.
Zijn er 4 scheidsrechters, dan zet je acht camera’s. Zijn er zes scheidsrechters, zoals soms al gebeurt
in de Pro League, dan zet je 12 camera’s. Nu staan er, denk ik, 24 camera’s. Ja, dat is logisch dat die meer zien dan de scheidsrechters.
Wat vindt u dan van de trend van het beelden opvragen?
Met beelden opvragen ben ik 100% procent
akkoord als het over agressie gaat, maar niet voor buitenspel of zoiets.
Binnenkort geeft de burgemeesterssjerp
door aan Christian Andries! Wat was / is het moeilijk-
ste afscheid?
Scheidsrechter
of burgemeester?
Ik denk dat het moeilijker
zal zijn om afscheid te nemen van het burgemeesterschap.
We hebben hier in Wemmel geen meerderheid, waardoor
ik maar drie jaar burgemeester kan zijn, in plaats van een volledige ambtstermijn van zes jaar. Ik had liever mijn mandaat uitgedaan.
Ik blijf nog altijd eerste schepen,
ik ben rechtstreeks verkozen dus ik ben nog niet onmiddellijk weg.

Door Cindy Moreau, voor Redactie: print 2, Erasmushogeschool Brussel.

Romborama must be the most underestimated video of 2009, if not in the whole decade. This 4 minute video takes the viewer to a whole new level. It’s a visual piece of art, and it’s even more impressive if you watch the video on a big screen.
This piece of art took 3 months to make. The Romborama video consists out of more than 15.000 frames, which Bennet made himself. That’s what I call: endurance and dedication. The video, made on 35 mm clips, is the result. Loneliness, graffiti, fear and inspiration. Romborama is a story between me and The Bloody Beetroots, a clash between colours, beats and scratches.

For the people who are curious how Bennet looks like: just watch the video. He’s in it. The Bloody Beetroots didn’t have time at that moment to star in the video so Bennet just did it himself. He even made the masks himself, with needle and thread.

Pimpinella himself looks like a real Italian with his tanned skin and dark hair. He admits himself that he doesn’t speak English that well. It’s only when he starts to speak in Italian, that it becomes clear how passionate he is about his work as a director and photographer. In his dressing room, that he shares with Tommy Tea from the Bloody Beetroots, he proudly shows me the Romborama video on his iPhone, while Tommy and Bob are busy planning tonight’s show. Although it’s steaming hot in the dressing room, the sweat was dripping down Bennet’s face, he answers my questions enthusiastically in broken English, a friendly gesture knowing I only know some Italian words that are in relation to food. The young filmmaker contacted The Bloody Beetroots himself, as he was a big fan of their music. Bob Rifo was immediately interested and that’s how it all started.

His latest work for the Bloody Beetroots is the black and white video for ‘Domino’, of which he’s very proud of. You can’t tell that it’s a low budget music video. According to Bennet, it’s made with a couple of friends, shot in two days. Since its release on YouTube, the video received a lot of positive reactions. (…)

Right now, he’s working on a documentary featuring our dear Bloody Beetroots. Pimpinella travels along with the band as there playing all over Europe with their ‘Bloody Beetroots Death Crew 77’ tour. Every night, he’s standing on stage filming The Bloody Beetroots, but he doesn’t say there. He films the gig, standing in the middle of the crowd. He then climbs up to the balconies from where he can film 2000 people having the best time of their live.